سلامت پوست و موبهداشت

بهداشت پوست و مو

بهداشت پوست و مو بسیار حائز اهمیت است و بسیاری از بیماری ها را می توان با رعایت بهداشت پوست و مو پیشگیری کرد.

مراقبت از موها

مراقبت از موها

موی سر، به طور میانگین، هر ماه 1.52سانتی متر رشد می کند. سرعت رشد مو بر حسب فصل، جنسیت فرد و میزان بلندی موهای فرد ممکن است متغیر باشد.

در زمینه رشد موها می توان به 5 نکته اشاره کرد:

  1. موی کوتاه سریع تر از موی بلند رشد می کند؛
  2. مویی که دیر به دیر کوتاه میشود، آهسته تر رشد می کند؛
  3. مو در طول روز سریع تر از شب رشد می کند؛
  4. مو در آب و هوای گرم سریع تر رشد می کند؛
  5. شرکت در فعالیت های ورزشی، رشد مو را تسریع می کند.

با نگاه به موهای هر شخصی می توان تا حدودی شخصیت اش را حدس زد. به هر حال، مراقبت از موها بخش مهمی از بهداشت و آراستگی فردی است. موهای سالم معمولا براق و انعطاف پذیرند. در مقابل، موهای ناسالم معمولا تار، خشن یا چرب اند.

شست وشوی مو و مدل دادن به آن

محصولات بسیاری را می توان برای شست وشوی مو استفاده کرد اما همیشه بهتر است محصولی انتخاب شود که سازگاری مطلوبی با مو داشته باشد. هر چه اسید موجود در شامپو بیشتر باشد، موها نرم تر می شوند.

شامپوهای مخصوص موهای چرب در مقایسه با شامپوهای مخصوص موهای خشک و معمولی مواد شوینده بیشتری دارند. بعضی ها بعد از استفاده از شامپو، نرم کننده می زنند. بعضی ها از شامپو برای کنترل شوره سر استفاده می کنند. شوره سر هنگامی به وجود می آید که سلول های مرده پوست سر شروع به ریزش می کنند و به شکل دانه های سفیدی نمایان می شوند.

برای شست وشوی مناسب، ابتدا باید موها را کاملا با آب گرم خیس کرد و سپس شامپو را با نوک انگشتان به لابه لای موها مالید تا خوب کف آلود شوند. البته فردی که موهای چرب دارد، نباید پوست سر خود را محکم ماساژ دهد چون ماساژ می تواند غده های چربی موجود در پوست سر را تحریک کند و این امر به بیشتر شدن چربی موها منجر می شود. سپس باید با یک آبکشی مناسب، کف ها را پاک کرد.

اگر می خواهید بعد از شامپو، نرم کننده بزنید، باید موهای تان را خوب آبکشی کنید. سپس یک حوله بردارید و برای جذب آب اضافی و خشک کردن موهای تان از ضربه های آهسته دستهای تان کمک بگیرید. موهای مرطوب را باید به آرامی شانه کرد. شانه کردن موهای مرطوب ممکن است باعث شکستن آنها شود. سپس باید اجازه داد موها به طور طبیعی خشک شوند یا از سشوار در حالت گرم یا سرد استفاده کرد. تنظیم سشوار روی حالت داغ می تواند باعث خشکی و شکنندگی مو و دوشاخه شدن انتهای آن شود. اتوی مو یا بیگودی داغ نیز ممکن است به مو آسیب برساند.

مواد موجود در محصولات شوینده مو گاهی باعث حساسیت پوستی و سوزش چشم می شود. استفاده نادرست یا افراط در استفاده از محصولات شوینده مو به مو آسیب می رساند. بعضی از افرادی که از رنگ مو استفاده کرده اند، ممکن است دچار عوارضی مانند ریزش مو، سوختگی، قرمزی و حساسیت ناشی از رنگ مو شوند.

هنگام استفاده یا نگهداری از مواد شیمیایی مخصوص مو، سعی کنید آنها را از دسترس کودکان دور نگه دارید تا از خطر بلع و حوادث خطرناک دیگر جلوگیری شود. این نکته بسیار مهم است که هنگام استفاده از هر محصول، دستورالعمل های روی بسته را به دقت بخوانید و اجرا کنید.

حذف موهای زاید

برای از بین بردن موهای زاید، علاوه بر موچین، موبر و ماشین اصلاح، از محصولات دیگری نیز می توان استفاده کرد. کرم ها و فرم های موبر، مواد شیمیایی ای هستند که موهای سطحی را در خود حل می کنند. استفاده از وکس یا موم داغ بر روی پوست صورت نیز یکی از روش های حذف موهای زاید است. در این روش، یک تکه پارچه یا کاغذ روی موم داغ فشرده می شود، سپس پارچه به سرعت از پوست جدا می شود و در ادامه نیز موها با آن جدا می شوند.

حذف موها با لیزر، روش دیگری برای حذف موهای زاید است که باعث از بین رفتن پیاز مو می شود و در عین حال به بافت های اطراف نیز آسیب نمی رساند. الکترولیز نیز روشی است که در آن، الکتریسیته از طریق یک میله آهنی باریک در سطح پوست منتشر می شود تا پیاز مو را از بین ببرد. بعضی از محصولات و روش های حذف موهای زاید ممکن است در برخی از افراد منجر به بروز حساسیت های پوستی شوند. به هر حال، اگر از این قبیل محصولات به درستی استفاده نشود، پوست یا پیاز مو ممکن است آسیب ببینند.

مراقبت از پوست و ناخن

پوست بزرگترین عضو بدن است. پوست می تواند از بدن در مقابل حمله های میکروبی و عوارض زیان بار نور خورشید محافظت کند. پوست بدن انسان عملکردی شبیه حس گرها دارد و قادر است پیام ها را از جهان خارج بگیرد و به مغز منتقل کند. پوست همچنین می تواند برخی از مواد سمی و زاید را از طریق عرق کردن از بدن خارج نماید. پوست، عضوی پیچیده است که به مراقبت مناسب نیاز دارد.

در ادامه با سایت سیب دون همراه باشید تا به اطلاعاتی درباره حساسیت پوستی، آکنه، آفتاب گرفتن، سولاریوم، تاتو، پیرسینگ (سوراخ کردن پوست و آویختن زیورآلات به آن)، مراقبت از ناخن ها، بوی بدن، بوی پا و مشکلات پا بپردازیم.

حساسیت پوستی

بعضی افراد پوست حساسی دارند. پوست این افراد معمولا به محصولات شوینده عکس العمل نشان می دهد. بسیاری از محصولاتی که عطر تندی دارند، می توانند حساسیت های پوستی ایجاد کنند. اگر خارش ناشی از این حساسیت به درمان های متداول خانگی جواب ندهد، رجوع به متخصص پوست ضرورت خواهد داشت. متخصص پوست، پزشکی است که در زمینه مراقبت از پوست، دوره های آموزشی را گذرانده و مدرک تخصصی دریافت کرده است.

جوش غرور جوانی یا آکنه

بسیاری از نوجوانان دچار آکنه می شوند. آکنه یک اختلال پوستی است که در آن، غده های پوستی و پیاز مو ملتهب می شوند و متعاقب آن، جوش یا جوش هایی روی صورت پدیدار می شود.

نوجوانان مبتلا به آکنه معمولا دچار ۳ نوع جوش می شوند: جوش معمولی، جوش سرسفید و جوش سرسیاه.

  • جوش معمولی وقتی ایجاد می شود که یک منفذ پوستی توسط باکتری های آلوده مسدود شده باشد.
  • جوش سرسفید وقتی ایجاد می شود که یک منفذ پوستی مسدود نتواند در معرض هوا قرار گیرد.
  • جوش سرسیاه وقتی ایجاد می شود که یک منفذ پوستی توسط چربی ها و سلول های مرده پوست مسدود شود.

ضایعات آکنه عمدتا روی صورت، گردن، شانه، بازو یا سینه دیده می شوند. معمولا این ضایعات در حوالی بلوغ پدیدار می شوند. در حوالی بلوغ، افزایش ناگهانی هورمون ها باعث تحریک غده های چربی می شود و به این ترتیب، چربی بیشتری در سطح پوست تولید و زمینه ساز بروز آکنه می شود. برخی عوامل قادرند آکنه را تشدید کنند، از جمله: استرس، برخی از داروها، قاعدگی، قرار گرفتن در معرض نور خورشید، تعریق و دست کاری پوست صورت.

اگر والدین، برادر یا خواهر یک نوجوان سابقه ابتلا به آکنه داشته باشند، احتمال ابتلای او به آکنه بیشتر از سایر همسالانش خواهد بود. بد نیست بدانید که برخلاف تصور رایج، آکنه متعاقب مصرف خوراکی ها یا نوشیدنی هایی مانند شکلات و نوشابه ایجاد نمی شود. آکنه همچنین ربطی به آلودگی پوست صورت هم ندارد و از فردی به فرد دیگر نیز انتقال نمی یابد.

بهداشت پوست و خود مراقبتی برای کنترل آکنه

بهداشت پوست و خود مراقبتی برای کنترل آکنه

متاسفانه آکنه درمان قطعی ندارد اما راه های بسیاری برای کنترل آن وجود دارد. برای این منظور:

  • پوست باید تمیز نگه داشته شود و با لیف نرم تمیزی، شسته و آبکشی شود.
  • پزشک می تواند استفاده از یک صابون خاص یا داروی موضعی آماده را پیشنهاد دهد.
  • آکنه نباید فشرده یا دست کاری یا ترکانده شود. این کارها می تواند باعث ایجاد عفونت، تشکیل جوشگاه و تشدید آکنه شود.
  • افرد نوجوانی که آکنه دارد، باید زمان کمتری در معرض آفتاب قرار بگیرد تا از تعریق بیش از حد جلوگیری شود.
  • مبتلایان به آکنه، در صورت علاقه به آرایش، باید صرفا از مواد آرایشی خاصی استفاده کنند که پایه آن ها آب است نه چربی.
  • درمان آکنه های شدید و مقاوم به درمان، مستلزم تجویزهای متخصص پوست است. آکنه شدیدی که درمان نشود، ممکن است جوشگاهی دایمی از خود به جا بگذارد.

آفتاب گرفتن

قرار گرفتن در معرض نور خورشید برای تولید ویتامین «د» در بدن ضرورت دارد اما اگر در این کار افراط شود، ممکن است باعث ایجاد عوارضی مانند آفتاب سوختگی شود. آفتاب سوختگی نوعی سوختگی است که به علت قرار گرفتن بیش از حد در معرض نور خورشید ایجاد می شود.

آفتاب گرفتن باید کوتاه مدت باشد تا از بروز عوارضی مانند آفتاب سوختگی جلوگیری شود. برنزه کردن پوست (چه با آفتاب گرفتن طولانی مدت، چه با استفاده از دستگاه سولاریوم) کار ناسالم و زیان باری است. به نظر می رسد قرار گرفتن در معرض اشعه فرابنفش نور خورشید، مهم ترین عامل محیطی موثر در ایجاد سرطان پوست باشد. قرار گرفتن طولانی مدت در معرض این اشعه زیان بار، خطر ابتلا به سرطان پوست و پیری زودرس پوست را افزایش می دهد.

با پوشش محافظتی مناسب و با استفاده از ضد آفتاب هایی که درجه حفاظتی مناسب دارند می توان از بروز این عوارض جلوگیری کرد. ضد آفتاب ها قادرند اشعه فرابنفش نور خورشید را جذب کنند و بازتاب بدهند. کودکان نیز به این قبیل بهداشت پوست نیاز دارند. با قرار دادن آنها در سایه، پوشاندن لباس محافظتی مناسب به آنها، محدودسازی زمان قرار گرفتن آنها در معرض آفتاب و استفاده از ضد آفتاب های مناسب می توان از آفتاب سوختگی کودکان نیز جلوگیری کرد.

عامل بیش از نیمی از آسیب های پوست، زیاد قرار گرفتن در معرض نور خورشید، به ویژه در دوران کودکی و نوجوانی است. آفتاب سوختگی در دوران کودکی و نوجوانی می تواند خطر ابتلا به سرطان پوست در سال های بعد زندگی را افزایش دهد. هنگام استفاده از کلاه ، یادتان باشد که اگرچه بخشی از بهداشت پوست و موی شما تحت پوشش قرار می گیرد، ولی معمولا گوش های تان همچنان در معرض نور خورشید خواهد بود.

شیوه استفاده از ضد آفتاب

برای استفاده مطلوب از ضدآفتاب، باید در هر نوبت، ضد آفتاب را ۲۰ تا ۳۰ دقیقه قبل از قرار گرفتن در معرض نور خورشید به پوستتان بمالید. از قرار گرفتن در معرض نور خورشید، به ویژه از ساعت ۱۰ صبح تا ۳ بعدازظهر که میزان مواجهه با اشعه فرابنفش بیشتر است، خودداری کنید. از ضد آفتابی که از سال قبل باقی مانده، استفاده نکنید. ضد آفتابی به پوست تان بزنید که تازه خریده اید.

به تاریخ انقضای آن توجه کنید و یادتان باشد که به بهداشت پوست کودکان زیر ۶ ماه نباید ضد آفتاب بزنید. به جای این کار، می توانید با پوشاندن لباس مناسب به آنها یا قرار دادن آنها در سایه، مواجهه پوست آنها با نور خورشید را کاهش دهید.

انجمن سرطان آمریکا توصیه می کند که در بیرون از خانه حتما پیراهن آستین بلند بپوشید؛ ضد آفتاب بزنید؛ کلاه بگذارید و عینک آفتابی بزنید تا از عوارض اشعه فرابنفش نور خورشید در امان بمانید.

سولاریوم

بعضی ها خیال می کنند که سولاریوم به آفتاب سوختگی منجر نمی شود و به همین دلیل می تواند جایگزین سالمی برای آفتاب گرفتن باشد. آنها به اشتباه تصور می کنند که این دستگاه فقط نوع خاصی از اشعه فرابنفش را منتشر می کند که برای بهداشت پوست خطری ندارد. اما این حقیقت ندارد. واقعیت این است که سولاریوم برای پوست خطر دارد و می تواند زمینه ساز ابتلا به سرطان پوست و پیری زودرس پوست باشد.

لوسیون ها و اسپری های حاوی دی هیدروکسی استون (DHA) می توانند پوست را برنزه کنند.

دی هیدروکسی استون، یک ترکیب کربوهیدراتی بی رنگ است که با سلول های مرده پوست ترکیب می شود و آنها را به رنگ برنزه در می آورد. این رنگ بین ۵ تا ۷ روز روی پوست باقی می ماند. این محصولات در رنگهای مختلف از روشن تا تیره موجودند و می توانند پوست را برنزه کنند، بدون آن که پیامدهایی مانند آفتاب سوختگی یا سرطان پوست به دنبال داشته باشند.

تاتو

تاتو (خال کوبی) با سوزن ها و وسایل غیر استریل می تواند باعث سرایت برخی بیماری های مسری مانند هپاتیت «C» و «B» و ایدز شود. بنابراین استفاده از تجهیزات ایمن و تمیز و استریل کردن آنها قبل از استفاده ضرورت دارد. وقتی تاتو انجام می شود، از بین بردن آن بسیار دشوار است. آرایشگرانی که مهارت کمتری در انجام تاتو دارند، ممکن است رنگدانه ها را به طور نامناسب در پوست مراجعان خود قرار دهند. پس همیشه قبل از مراجعه برای انجام تاتو باید از تخصص آرایشگر اطمینان حاصل کرد.

تاتو معمولا به مرور زمان کم رنگ تر می شود و حرکت تدریجی رنگدانه هایش ممکن است ظاهر نامناسبی به وجود آورد. ضمن این که مد ها نیز به طور طبیعی تغییر می کنند و آنچه امروز مد به حساب می آید، ممکن است فردا از مد بیفتد و حتی خجالت آور به نظر برسد. اما همان طور که گفته شد، از بین بردن تاتو آسان نیست. پس همیشه باید قبل از انجام آن به خوبی فکر کنید.

با تمام پیشرفت هایی که در حوزه فناوری لیزر رخ داده، باز هم از بین بردن تاتو ممکن است بسیار دردناک و هزینه بر باشد یا به مراحل متوالی درمانی نیاز داشته باشد. در بعضی موارد، از بین بردن کامل تاتو بدون ایجاد جوشگاه اصلا امکان پذیر نیست. بروز حساسیت های پوستی نسبت به رنگدانه های تاتو نادر است، اما اگر رخ دهد، دردسرساز خواهد بود. بعضی از افرادی که دچار حساسیت پوستی ناشی از رنگدانه های تاتو می شوند، مجبورند سال ها آن را تحمل کنند.

سازمان انتقال خون تا یک سال پس از انجام تاتو، اهدای خون از این افراد را نمی پذیرد؛ چون تاتو، خون و سایر مایعات بدن را تحت تأثیر قرار می دهد. بنابراین فردی که تاتو می کند، در معرض ابتلا به برخی بیماریهای عفونی که از طریق خون انتقال می یابند، قرار می گیرد؛ از جمله، بیماری هایی مانند هپاتیت «بی» و «سی»، کزاز و اچ آی وی/ ایدز.

پیرسینگ

پیرسینگ یکی دیگر از مد های ناسالم و زیان بار است. منظور از پیرسینگ، سوراخ کردن پوست برخی از نواحی بدن برای آویختن زیورآلات است که بهداشت گوش را تحت تاثیر قرار می دهد. رایج ترین ناحیه بدن که برای پیرسینگ سوراخ می شود، لاله گوش است. اما برخی نواحی دیگر بدن نیز امروزه برای پیرسینگ سوراخ می شود.

به هر حال، فردی که می خواهد پیرسینگ کند، لازم است قبل از سوراخ کردن پوست خود از خطرات آن آگاه شود. وقتی سطح پوست سوراخ می شود، بهداشت پوست را به مخاطره انداخته و احتمال عفونت افزایش می یابد. به همین دلیل، استفاده از لوازم استریل ضرورت دارد، موضع پیرسینگ را باید با آب و صابون تمیز نگه داشت. هرگونه قرمزی، تورم پوستی و ترشح چرکی در موضع پیرسینگ باید جدی گرفته شود و به اطلاع پزشک برسد. یک راه مناسب برای مرطوب نگه داشتن زخم پیرسینگ و کمک به ترمیم آن، استفاده مرتب از مرطوب کننده ای مانند وازلین است.

بعضی ها ممکن است به زیورآلاتی که در پیرسینگ مورد استفاده قرار می گیرد یا به پمادهای آنتی بیوتیکی که پس از آن مصرف می شود، حساسیت نشان دهند. برخی خطرهای دیگر که ممکن است متعاقب پیرسینگ، فرد را تهدید کنند؛ عبارتند از: خونریزی، تشکیل جوشگاه (اسکار) و باقی ماندن خطوط نازیبا بر روی پوست.

اگر پیرسینگ در حفره دهان انجام شود، خطرهای ویژه ای به دنبال دارد؛ خطرهایی مانند بریدگی لب، شکستن دندان، خفگی ناشی از بلع ناخواسته زیورآلات، بروز اختلالاتی در تکلم و تنفس و افزایش احتمال ابتلا به برخی عفونتها.

مراقبت از ناخن ها

گاهی زیر ناخن ها به محل تجمع میکروب ها و آلودگی ها تبدیل می شود. به همین دلیل باید به طور منظم ناخن ها را کوتاه کرد و تمیز نگه داشت. ناخن ها باید صاف کوتاه شوند و زیاد نزدیک به پوست گرفته نشوند.

هرگز ناخن های تان یا پوست اطراف آنها را نجوید و دست کاری نکنید. پوست سختی که در اطراف ناخن دیده می شود، بافت مرده ای است که دور ناخن را فرا می گیرد. اگر پوست دستتان خشک است، با استفاده از کرم مرطوب کننده می توانید از رشته رشته شدن ناخن هایتان جلوگیری کنید. وقتی ناخن گوشه می زند نیز رعایت جانب احتیاط هنگام ناخن گرفتن ضرورت دارد. پس از قطع بخشی از گوشه ناخن با ناخن گیر باید روی آن را به آرامی بپوشانید تا با سطوح مختلف تماس نیابد و به مرور ترمیم شود. زیاده روی در دست کاری ناخنی که گوشه زده، می تواند به پارگی و عفونت پوست منجر شود.

بوی نامطبوع بدن

بوی نامطبوع بدن

بوی نامطبوع بدن وقتی به وجود می آید که مایع ناشی از تعریق طبیعی بدن، در مجاورت چربی ها، باکتری ها، سلول های مرده و آلودگی های پوستی قرار بگیرد. غدد عرق زیر پوستی اجازه می دهند عرق از منافذ پوستی بدن خارج شود. استحمام روزانه و استفاده از محصولات ضد عرق یا دئودورانت می تواند به رفع بوی نامطبوع بدن کمک کند. ضد عرق ها محصولاتی هستند که برای کاهش میزان تعریق طبیعی بدن مورد استفاده قرار می گیرند.

آنها سطح پوست را می پوشانند و حجم عرقی را که از بدن خارج می شود، کاهش می دهند. بیشتر محصولاتی که میزان تعریق را کاهش می دهند، حاوی رایحه ای مطبوع اند تا بوی نامطبوع بدن را خنثی کنند. شست وشوی منظم لباس ها نیز می تواند به کاهش این بوی نامطبوع کمک کند. دئودورانت ها از محصولات بهداشتی دیگری هستند که به جای کاهش تعریق، بوی نامطبوع عرق را با رایجه خوب خود می پوشانند.

بوی بد پا

بوی بد پا ناشی از فعالیت باکتری هایی است که در کف پا و بین انگشتان پا جمع می شوند. برای جلوگیری از این بوی ناخوشایند باید پاها را به طور مرتب با آب و صابون شست.

برخی راه کارهای دیگر برای جلوگیری از انتشار بوی بد پا از این قرار است:

  • خوب خشک کردن پا پس از شست و شو
  • قرار دادن کفش ها در معرض جریان هوا پس از استفاده روزانه
  • تعویض روزانه جوراب ها و استفاده از جورابهای تمیز

مشکلات پا

  1. خطرهای متعددی در کمین پوست پاهای ما است. عفونت قارچی پا که نام دیگر آن، بیماری پای ورزشکاران است؛ یکی از همین خطرها است. این بیماری ناشی از فعالیت قارچ هایی است که روی پا یا بین انگشتان پا حضور می یابند و باعث عفونت می شوند. این مشکل معمولا با استفاده از پودرها یا کرم های خاصی قابل درمان است.
  2. ناخن فرورفته، یکی دیگر از خطراتی است که گاهی پای ما را تهدید می کند. در این وضعیت معمولا با ناخنی مواجه می شویم که به درون پوست پا فرو رفته است. این اتفاق می تواند باعث تورم و عفونت انگشت پا شود. برای پیشگیری از بروز این مشکل باید ناخن های پا را صاف و مرتب کوتاه کرد.
  3. گاهی ممکن است پا دچار تاول های پوستی شود. تاول، ناحیه ای برآمده در سطح پوست است که محتوی مایع بوده و معمولا متعاقب سوختگی یا سایش ایجاد می شود. اگر تاول پاره شود و مایع درون آن بیرون بریزد، باید با استفاده از داروهای ضدعفونی کننده مناسب، آن را تمیز کرد و به کمک باند استریل، آن را پوشاند.
  4. گاهی ممکن است پا پینه ببندد. پینه، لایه ای ضخیم در سطح پوست است که متعاقب سایش بیش از حد پوست تشکیل می شود. برای کنترل و پیشگیری از پینه پا باید توجه کنیم که دقیقا چه چیزی باعث سایش پایمان شده تا پس از آگاهی نسبت به این مساله، بتوانیم آن را متوقف و درمان کنیم. گاهی ممکن است پا میخچه بزند. میخچه، زایده ای است که به دلیل سایش بیش از حد پا توسط کفش تنگ یا نامناسب به وجود می آید. برای کاهش درد میخچه می توان از بالشتک های مخصوصی کمک گرفت.
  5. برآمدگی کنار مفصل شست پا نیز نوعی بدشکلی آشکار در مفصل شست پا است که به تورم و درد منجر می شود. پرهیز از پوشیدن کفش های پاشنه بلند و استفاده از کفش های مسطحی که جلوی گرد یا باز دارند، بهترین راهکار برای پیشگیری از ایجاد برآمدگی در شست پا است. اما اگر این مشکل به وجود آمد و مزاحم راه رفتن شد، حتما برای درمان آن باید با پزشک مشورت کرد.

بسیاری از مشکلات پا صرفا با استفاده از کفش های مناسب برطرف می شوند. کفش مناسب، کفشی است که اندازه پا باشد و متناسب با فعالیتی که قرار است انجام دهیم، انتخاب شده باشد. کفشی که می خریم، باید علاوه بر برخورداری از این ویژگی ها، انعطاف پذیری و ماندگاری مطلوبی نیز داشته باشد و مزاحمتی در روند پیاده روی و فعالیت روزانه ما به وجود نیاورد.

از پوشیدن کفش های پاشنه بلند باید پرهیز کرد. بسیاری از خانم ها به دلیل پوشیدن کفش پاشنه بلند در معرض ابتلا به مشکلات متعدد از پادرد تا کمردرد قرار می گیرند. این کفش ها احتمال پیچ خوردگی مچ پا، در رفتگی قوزک پا و حتی زمین خوردن را افزایش می دهند. کفشهای کم پاشنه ای که فضای درونی آنها وسعت دارد، کفش های ایمن تر و سالم تری هستند.

نمایش بیشتر

نوشته های مشابه

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

دکمه بازگشت به بالا
بستن