دانش خانواده

آشنایی عفونت های آمیزشی شایع در بین زوجین

عفونت های آمیزشی به عفونت هایی گفته می شوند که ترجیحا از طریق تماس جنسی انتقال می یابند و موجب بیماری های آمیزشی (STDs) می شوند. عفونت های آمیزشی علل عمده ناباروری، بیماری التهابی حاد لگن، بارداری خارج رحمی، سرطان و عفونتهای مادرزادی هستند.

این عفونت ها به علت ابتلا عوارض کوتاه و بلند مدت و میرایی در بالغان و نوزادان تازه متولد شده، افزایش مقاومت دارویی در میان پاتوژن های مربوط و هم چنین انگی که در بسیاری از جوامع به همراه خود دارند؛

بار اقتصادی و بهداشتی سنگینی به ویژه بر کشورهای در حال توسعه تحمیل کرده اند و به عنوان یکی از مشکل های پیش روی نظام های سلامت و توسعه انسانی هستند. اگر چه تعدادی از آنها قابل درمان هستند، اما عفونت های آمیزشی غیر قابل درمان مثل هرپس ویروس، بار زیادی از لحاظ ابتلا و میرایی برای زنان، مردان و کودکان ایجاد می کنند.

حضور التهاب درمان نشده و عفونت آمیزشی دارای زخم احتمال انتقال عفونت اچ آی وی از طریق تماس جنسی را افزایش می دهد.

عوامل بیماری زا عفونت های آمیزشی

عوامل بیماری زا عفونت های آمیزشی

عامل پاتوژن باکتریایی، ویروسی و انگلی شناخته شده برای این عفونت ها وجود دارد که به طور مختصر به مهمترین آنها اشاره می شود :

نایسریا گنوره

عامل بیماری گنوره یا سوزاک است. میزان حمله در زنان ۱۹-۱۵ و مردان ۲۲-۲۰
ساله فعال از نظر جنسی بالا است. احتمال انتقال از مرد آلوده به زن در طی یک تماس جنسی محافظت نشده به میزان ۶۰-۴۰ درصد و در طی یک تماس دهانی ۲۰ درصد است.

این عفونت باعث سندروم های کلینیکی هم چون التهاب مجاری اداری در مردان با دوره کمون ۷-۲ روز، التهاب سرویکس در زنان با دوره كمون حدود ۱۰ روز، بیماری التهابی حاد لگن، التهاب کولون و رکتوم می شود.

گنوره مقعدی در زنان و همچنین مردان دارای تماس جنسی با سایر مردان شایع است. اگر این باکتری وارد خون شود؛ باعث عفونت آرتریت گنوکوکی و عفونت گنوکوکی منتشر خواهد شد.

ابتلا به این عفونت در سه ماهه اول بارداری ممکن است باعث بیماری التهابی حاد لگن و سالپنژیت شود که در نهایت موجب سقط جنین خواهد شد؛ ابتلا در سه ماهه سوم بارداری باعث زایمان زودرس، عفونت خونی و چشمی در دوره نوزادی و مرگ در دوره پریناتال خواهد شد.

عفونت هم زمان نایسریا گنوره با کلامیدیا تراکوماتیس” در بیش از ۴۰ درصد عفونتهای گنوکوکی تناسلی رخ می دهد. احتمال ابتلا به اچ آی وی در فرد مبتلا به گنوره افزایش می یابد.

کلامیدیا تراکوماتیس

موجب سندروم های کلینیکی هم چون اورتریت در مردان، سرویسیت، اندومتریت ، بیماری التهابی حاد لگن، پروکتیت، سالپنژیت و لنفوگرانولوم ونریوم می شود. اگر این عفونت درمان نشود ممکن است باعث مشکلاتی مثل کاهش باروری در هر دو جنس، درد مزمن لگنی و بارداری خارج رحمی در زنان و عفونت نوزادی مثل پنومونی و عفونت چشمی شود.

اگر چه موارد بدون علامت یا خفیف این عفونت شایع است، اما میزان ابتلا آن نسبت به گنوره بیشتر است. ناباروری به دنبال عفونت لوله های فالوپ با این باکتری در زنان شایع است. این عفونت در ارتباط با سندروم ریتر نیز می باشد. ممکن است عود عفونت نیز اتفاق بیافتد.

هموفیلوس دوکری

موجب بروز زخم های تناسلی (شانکروئید)” می شود. این عفونت به دلیل ایجاد
زخم های تناسلی در ارتباط با اچ آی وی است. این عفونت یک مشکل مهم در کشورهای در حال پیشرفت است.

کلبسیلا گرانولوماتیس

گونه های مختلفی دارد که معمولا دو نوع شناخته شده آن به نام های گرانولوما اینگوینال و گرانولوما ونریوم باعث دونوانوزیس می شود. این عفونت در شمال آفریقا، شرق هند، جزایر کارائیب و قبایل خاصی در استراليا شایع است. ضایعات به کندی بزرگ می شوند و باعث تورم ناحیه تناسلی می شوند.

در ۶ درصد بیماران ممکن است ضایعات در محلی غیر از دستگاه تناسلی ایجاد شوند.

تریپانوما پالیدوم

تریپانوما پالیدوم

گونه پالیدوم عامل بیماری سیفیلیس است. این عامل می تواند از طریق جنسی یا
غیر جنسی (مثلا انتقال خون یا ابتلا در آزمایشگاه) انتقال یابد. مردان دارای تماس جنسی با سایر مردان و افراد مبتلا به اچ آی وی، در معرض خطر شديد ابتلا به این عفونت هستند.

از طرفی سیفیلیس باعث افزایش انتقال اچ ای وی نیز می شود. در حدود ۵۰ درصد از افرادی که با فرد آلوده تماس جنسی داشته اند؛ مبتلا خواهند شد. علائم کلینیکی سیفیلیس بسته به مراحل پاتولوژی آن (سیفیلیس اولیه، ثانویه، نهایی، تأخیری متفاوت است.

عامل سیفیلیس از طریق غشاء مخاطی یا پوست آسیب دیده وارد شده، در لول سیستم لنفاوی و خون شده و باعث عفونت سیستمیک می شود. ضایعات اولیه (شانکر) پس از ۶-۴ هفته در محل ورود عامل عفونت (اندام تناسلی، مقعد، دهان و سرویکس) ایجاد شده و خود به خود بهبود می یابند. بیماری بدون درمان وارد مرحله دوم سیفیلیس می شود؛ علائم سیفیلیس ثانویه به مدت6 – ۸ هفته پس از بالا رفتن تیتر آنتی بادی ظاهر شده و پس از ۶-۲ هفته فروکش می کنند.

علائم این دوره، به طور عمده شامل درگیری های پوستی، لنفادنوپاتی عمومی، علائم سیستمیک و با شیوع کمتر، مننژیت، هپاتیت، نوروپاتی و درگیری های گوارشی است، سپس سیفیلیس وارد مرحله نهایی خواهد شد که سیفیلیس تنهایی اولیه در یک سال اول گسترش می یابد و سیفیلیس نهایی دیررس از سال دوم عفونت به بعد خواهد بود.

در سیفیلیس تأخیری، دستگاه عصبی مرکزی و قلبی- عروقی درگیر خواهند شد. در حدود ۴۰ درصد از بیماران سیفیلیس اولیه یا ثانویه و ۲۵ درصد بیماران مرحله تاخیری ممکن است عفونت وارد مایع نخاع شود.

در حدود ۱۰ درصد بیماران مرحله تأخیری که درمان نداشته اند؛ ۱۰ – ۴۰ سال بعد علائمی در سیستم قلبی- عروقی خواهند داشت. البته ممکن است سیفیلیس تاخیری حالت خوش خیم داشته باشد که معمولا به صورت تورم گرانولومایی با نکروز بیشتر در پوست، سیستم اسکلتی، دهان، راه های تنفسی فوقانی، ریه و معده دیده شود.

اگر نتیجه تست سرولوژیکی در سیفیلیس اولیه منفی شد؛ باید این تست در عرض ۲ هفته بعد دوباره انجام شود.

سیفیلیس می تواند در طی دوران بارداری به جنین انتقال یابد. اثرات مضر آن شامل مرده زایی، سقط خود به خودی، عفونت یا مرگ دوره پریناتال و کاهش وزن است که معمولا در حدود ماه چهارم بارداری اشکار خواهند شد. از آن جایی که پیامدهای سیفیلیس در دوران بارداری جدی است، غربالگری زنان باردار در سطح جهان توصیه شده است.

مایکوپلاسماهایی مثل ژنیتالیوم (گونه M)

و انواع اوریا پلاسما موجب عفونت مجاری ادراری و بخش های تناسلی و در نتیجه اورتریت غیر گنوکوکی و واژنیت باکتریایی می شوند. ابتلا به این عفونت ها ممکن است با بیماری التهابی حاد لگن و ناباروری در ارتباط باشد. این عفونت ممکن است با عود مجدد اورتریت و سندروم ریتر که به علت ابتلا به کلامیدیا تراکوماتیس ایجاد شده اند، همراه شوند.

تریکوموناس واژینالیس

عامل تریکومونیازیس است. علامت کلینیکی آن در زنان عفونت ولووواژنیت است. این عفونت دامنه ای از پیامدهای نامحدود شامل تولد زودرس، التهاب غیر معمول لگن و عفونت پس از هیسترکتومی را به دنبال دارد. مردان مبتلا به تریکوموناس واژینالیس اغلب بدون علامت هستند. این عفونت به طور شایعی همراه با سایر عفونت های آمیزشی رخ می دهد.

ویروس هرپس سیمپلکس

دو نوع ۱ و ۲ دارد. هر دو نوع می توانند هم در لب و دهان و هم در دستگاه تناسلی ایجاد ضایعه کنند ولی احتمال عود نوع ۲ در دستگاه تناسلی بالاتر است و به همین دلیل نوع ۲ بیشتر به عنوان عامل بیماری تناسلی شناخته شده است.

موارد ضایعات تناسلی ایجاد شده بوسیله نوع ۱ در سال اول نسبت به نوع ۲ عود کمتری دارند( ۵۵ درصد در مقابل ۹۰ درصد). اولین حمله هرپس ژنیتال با تب، سردرد و کسالت همراه است. بیش از ۸۰ درصد زنان با هرپس تناسلی اولیه درگیری مجاری ادراری و دهانه رحم دارند. علائم موضعی شامل درد، تکرر ادرار، ترشحات واژینال و ادراری و لنفادنوپاتی اینگوینال است.

این ویروس موجب سندروم هایی مثل اورتریت در مردان و زنان ضایعات اولسراتیو ژنیتالی و پروکتیت می شود. موارد عود بدون علامت ویروس باعث گسترش بیماری شده است.

پاپیلوما ویروس انسانی

انواع مختلفی دارد. نوع ۶ و ۱۱ در ۹۰ درصد موارد در ارتباط با زگیل تناسلی مقعدی است. انواع ۱۸، ۱۶، ۴۵، ۳۳ ، ۳۱ ، به طور قوی در ارتباط با سرطان سرویکس است که در ۷۰ درصد موارد نوع ۱۸ و ۱۶ نقش دارند.

بیشتر عفونت ها به ویژه تناسلی- مقعدی خود به خود محدود شونده هستند. دوره کمون این ویروس به طور متوسط ۴-۳ ماه (از یک ماه تا ۲ سال) است.

نمایش بیشتر

نوشته های مشابه

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

دکمه بازگشت به بالا
بستن